کارایی نشان می دهد که سازمان چگونه از منابع خود در راستای تولید نسبت به بهترین عملکرد در مقطعی از زمان استفاده کرده است. یکی از مهم ترین شاخص های بررسی عملکرد شرکت ها کارایی است، پیش بینی کارایی شرکت های بورس اوراق بهادار و شناسایی عوامل مؤثر بر کارایی شرکت ضرورتی است که در این پژوهش به آن پرداخته شد. به طوری که این تحقیق به بررسی نقش معیار های ریسک و نظام راهبری بر کارایی شرکت می پردازد .. در این راستا، برای اندازه گیری کارایی شرکت از روش تحلیل پوشش داده ها استفاده شده است. متغیرهای مستقل اولیه در این پژوهش شامل متغیرهای نظارتی نظام راهبری می باشد. یافته های تجربی مربوط به بررسی 154 شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در بازه ی زمانی 1390 تا 1397، نشان می دهد که متغیرهای نسبت مالکان نهادی، نسبت مدیران غیرموظف، ارتباط سیاسی شرکت و نسبت مالکیت مدیریتی و تمرکز مالکیت نسبت به سایر متغیرها قدرت بالاتری در تبیین کارایی شرکت با استفاده از روش فرهنگی دارند و همجنین از بین معیار های ریسک معیار ریسک مالی،ریسک نوسان قیمت سهام وریسک بحران مالی بر کارایی تاثیر دارد به علاوه، از نتایج دیگر پژوهش می توان به این موضوع اشاره کرد که در پیش بینی و ارائه الگو کارایی آتی شرکت می توان از روش لاسو با خطای ناچیز استفاده کرد.

با توجه به وابستگی بودجه کشور به درآمدهای نفتی و اثرات آن بر سایر متغیرهای کلان همچون نقدینگی و ثبات اقتصادی کشور، پوشش ریسک درآمدهای نفتی در این مطالعه مورد بررسی قرار گرفت. درآمدهای نفتی بر حسب دلار محاسبه شده اما پرداخت های ناشی از فروش نفت ایران بر حسب یورو یا پول شرکای تجاری است. لذا درآمدهای نفتی ایران بر خلاف تمامی کشورهای صادرکننده نفت، تنها با ریسک کاهش قیمت نفت مواجه نیست و علاوه بر آن با ریسک دومی همچون کاهش ارزش دلار بر حسب پول شرکای تجاری، نیز مواجه می باشد. با توجه به آنکه این دو عامل ریسک از هم مستقل نیستند، در این مقاله پوشش ریسک درآمدهای نفتی در قالب رویکرد نوین پوشش ریسک تجمیع یافته مورد ارزیابی قرار گرفته و نتایج با پوشش ریسک مجزا (غیر تجمیعی) مقایسه می شوند. با لحاظ روابط غیر خطی و ویژگی های خاص داده های مالی در قالب روش واین کاپولا گارچ، سبدهای دارائی پوشش ریسک مجزا و تجمیع یافته تشکیل و کارائی آنها بررسی می گردد. در رویکرد پوشش ریسک مجزا، هنگامی که تنها ریسک کاهش قیمت نفت مورد توجه قرار می گیرد، ریسک بازده سبد پوشش داده شده درون نمونه ای و برون نمونه ای درآمدهای نفتی به ترتیب 38 و 39 درصد کاهش می یابد و هنگامی که تنها ریسک کاهش ارزش دلار مدنظر می باشد این اعداد به ترتیب 2 و 7/5 می باشند؛ این در حالی است که در پوشش ریسک تجمیع یافته، ریسک بازده سبد پوشش داده شده درون نمونه ای و برون نمونه ای درآمدهای نفتی، به ترتیب 9/58 و 60 درصد کاهش می یابد. طبق نتایج از نظر کارایی درون نمونه ای و برون نمونه ای، رویکرد تجمیع یافته به مراتب بهتر از رویکرد مجزا عمل نموده و با توجه به آنکه به تعداد قراردادهای کمتری نیاز دارد، هزینه های معاملاتی کمتری را در بردارد.

این مقاله موضوع پوشش ریسک کالاهای انرژی را بیان می کند. هدف مطالعه، انتخاب بهترین استراتژی پوشش ریسک است که توانایی کاهش ریسک نوسانات قیمت کالا در بازار را دارد. بنابراین، از روش های حداقل مربعات معمولی، مدل خودرگرسیون برداری، مدل های ناهمسانی شرطی اتورگرسیو و کاپولا استفاده شده است. ابزارهای لازم برای تخمین مدل، قیمت های آنی و آتی نفت خام و گاز طبیعی می باشند. همچنین داده های هفتگی طی دوره 2018-2013 برای تخمین مدل ها به کار گرفته شده اند. نتایج نشان می دهند که بیشترین میانگین نسبت بهینه پوشش ریسک مدل های پویا نفت خام و گاز طبیعی مربوط به روش CCC & DCC GARCH بوده است. همچنین در بررسی کارایی بر اساس داده های درون نمونه ای و برون نمونه ای می توان نتیجه گرفت استراتژی های پویا نسبت به روش های ایستا از کارایی بالاتری برخوردار می باشند. همچنین توابع کاپولا نسبت به مدل DCC GARCH عملکردی بهتری از خود نشان می دهد. همچنین از میان توابع کاپولای نرمال، گامبل و کلایتون می توان گفت که کاپولای نرمال دارای بدترین عملکرد و کاپولای گامبل دارای بیشترین کارایی می باشد.

نوسانات قیمت از مهمترین ویژگی های بازار انرژی بوده که منجر به ایجاد ریسک قیمتی و بی ثباتی اقتصادی می گردد. این ریسک باید به کمک ابزار مشتقه مناسب پوشش داده شود. استراتژی بهینه پوشش ریسک از طریق تخمین نسبت پوشش ریسک مشخص می گردد. بنابراین، هدف پژوهش حاضر محاسبه نسبت بهینه پوشش ریسک کالاهای انرژی به روش حداقل واریانس و با استفاده از روش های اقتصادسنجی می باشد. سپس، کارایی نتایج مدل های مورد مطالعه با یکدیگر مقایسه شده است. در راستای رسیدن به هدف، از سری زمانی هفتگی قیمت های آنی و قراردادهای آتی نفت خام و گاز طبیعی در طی دوره پنج ساله 2018-2013 استفاده شده است. نرخ های پوششی به وسیله مدل های ایستا (روش های حداقل مربعات معمولی و مدل خودرگرسیون برداری) و پویا (مدل های ناهمسانی شرطی اتورگرسیو و کاپولا) برآورد شده اند. از مقایسه کارایی مدل های مختلف می توان نتیجه گرفت که مدل های کاپولا کاراترین روش برای پوشش ریسک می باشند.

تحول های رو به گسترش و جدید در صحنه های گوناگون علمی، بازارهای مالی را نیز در معرض تحول ها و نوآوری های جدید قرار داده است و روز به روز به این تحول ها افزوده می شود. در این بین از جمله مسایلی که ذهن اندیشه وران اسلامی و فقیهان مسلمان را به خود مشغول داشته؛ چگونگی تعامل این تحول ها با اصول و موازین شرعی است.از جمله تحول های پیش گفته در بازارهای مالی، رواج و گسترش ابزارهای معاملاتی با نام ابزارهای مشتقات مالی در حوزه ارز است. قراردادهای «اختیارات ارزی»، «آتی ارزی» و «سوآپ ارزی» از جمله موردهایی است که سهم عمده ای در این بازارها به خود اختصاص داده است. دقت در ماهیت این قراردادها و نیز منابع فقهی موجود، به استنباط حکم شرعی استفاده از این قراردادها کمک خواهد کرد.درباره قراردادهای «اختیارات» و «آتی» کوشش های علمی قابل توجهی صورت گرفته است که در این تحقیق به صورت اختصار به آنها اشاره می کنیم، سپس به بررسی نظری و استنباط حکم فقهی قراردادهای سوآپ ارزی خواهیم پرداخت و عنوان می کنیم که بسیاری از این قراردادها با شرایط فعلی خود از دیدگاه فقهی قابل توجیه نیستند و باید برای آنها جایگزینی اختیار شود.

از جمله ابزارهایی که به منظور مدیریت ریسک در اکثر بانک های جهان مورد استفاده قرار می گیرد، فرآیند تبدیل مطالبات بانک ها به اوراق بهادار است که می تواند اهدافی نظیر افزایش نقدینگی، گسترش وتنوع فعالیت ها، کاهش ریسک های اعتباری و نقدینگی و نیز بهبود نسبت کفایت سرمایه بانک ها را در پی داشته باشد، فرآیند تبدیل مطالبات بانک ها به اوراق بهادار است. تبدیل به اوراق بهادار کردن داراییها، فرایندی است که در آن واسطه های مالی مانند بانکهای تجاری اوراق بهادار قابل خرید و فروش را مستقیما به سرمایه گذاران می فروشند و یکی از راهکارهای اصلی در بخش بانکداری جهت تولید جریان وجوه نقد می باشد.این فرآیند نوآوری مالی عمده ای است که در دهه 1970 برای نخستین بار در ایالات متحد ه آمریکا ابداع شد و بر نقش واسطه های مالی در بازار سرمایه عمیقا اثر گذاشت. از آن تاریخ تا کنون بانکها به دلیل افزایش تقاضای جهانی پول، کار برد این تکنیک را ضروری احساس میکردند و به دنبال تغییراتی در راهبردهای خود بوده اند. استفاده از این ابزار که در دنیا قدمتی بیش از 40 سال دارد، در ایران هنوز به مرحله عملیاتی نرسیده است. در این مقاله پس از بررسی انواع فرآیند اوراق بهادار سازی و چگونگی استفاده از آن، به بیان مفهوم، فرآیند و مزایای تبدیل کردن تسهیلات اعتباری بانکها به اوراق بهادار جهت کاهش ریسک اعتباری پرداخته می شود.